Home > Ervaringen > In de media > Man en vrouw tegelijk

Man en vrouw tegelijk

Op haar dertiende was ze lesbisch. Veertien jaar later besloot ze als man te gaan leven. Naomi werd Ravi. "Ik ben jarenlang ontzettend eenzaam geweest."

Ben je een man of een vrouw. Rare vraag eigenlijk? Want voor de meesten van ons is dat zo duidelijk als wat. Je bent als meisje geboren en voelt je vrouw. Klaar. En datzelfde geldt voor een jongetje. Hij voelt zich man. Maar soms zit het anders. Soms past je gevoel niet bij je lijf. Soms klopt er iets niet.
Ravi (34) had jarenlang ruzie met zijn lichaam voordat hij uiteindelijk ontdekte wat er was. Of liever gezegd wat híj was: namelijk transgender. En dat is nog weer wat anders dan een transseksueel. Ravi is niet simpelweg een man in een vrouwenlichaam. Hij voelt zich zowel man als vrouw.
Hij is inmiddels fysiek een man, met baardgroei, een slank maar gespierd lijf en een zware stem. Maar hij praat en reageert op een vrouwelijke manier, over zijn gevoelsleven, over zijn op de klippen gelopen relatie. Een relatie die zijn hele systeem voor de tweede keer in zijn leven op zijn kop zette.
Ze zitten samen aan tafel in het Amsterdamse broodjeshuis. Ravi en Danaë Kurvers, nu broer en zus. Maar in hun jeugd twee zussen. Ze groeiden op in Burum, waar Danaë (29) is geboren. Ravi zat er op de basisschool. Daarna verhuisden ze naar Zuidhorn en ging Ravi naar de middelbare school in Groningen. Ze hebben nog een zus: de in Colombia geboren Graciela. Zij is moeder van twee jonge kinderen.

Gekke bekken
Een vrolijke jeugdfoto laat een uitgelaten Danaë en Ravi zien. Je weet dat het twee zussen moeten zijn maar voor hetzelfde geld zijn het een broer en zijn jongere zusje die daar gekke bekken staan te trekken. Want de kleinste is een uitgesproken meisje, maar die andere, tja dat kan net zo goed een jongen zijn. Maar dan wel een met kleine, smalle handen. Verwarrend. Hoe was dat in hun jeugd?
Danaë: "Naomi of Ravi is altijd anders geweest. Graciela, ja dat was echt mijn zus. Maar ik heb Naomi nooit als zus of broer gezien. Toen ze veertien was, werd ze verliefd op een meisje en dat vond ik niet gek. Ik vond het ook wel een beetje cool. 'Naomi is verliehiefd' riep ik en verder dacht ik er niet bij na. Ook mijn ouders maakten er geen punt van, het verliep eigenlijk allemaal heel natuurlijk. Maar er was wel wat aan de hand. Je had ons gezin en dan stond daarbinnen een soort stolpje en daar zat Ravi onder."
Ravi: "Mijn ouders hebben zich grote zorgen om me gemaakt. Zeker in de tijd voor mijn transitie. Ze vroegen zich af of dit het echt was en waren bang dat het me niet gelukkiger zou maken. Ook ik heb me dat jarenlang afgevraagd en dat was slopend. Al dat nadenken over wat ik nou eigenlijk was. Ik had constant ruzie met mijn lichaam, met mijn omgeving. Ik ben vreselijk eenzaam geweest. Op mijn negentiende ontdekte ik dat ik me meer man voelde maar pas op mijn 27ste durfde ik de stap te zetten. Toen ik met hormonen mocht beginnen, kreeg mijn leven meer richting en vond ik rust." Danaë: "Dat is ook waar je verdriet van hebt. Niet omdat hij is wat hij is, maar je ziet zijn worsteling. En hij moest het allemaal zelf uitvinden. Nu kun je alle informatie op internet vinden en zo ook contacten leggen. Maar dat was toen niet. Ravi kon ook zo twijfelen. Soms dacht ik 'hup kom op', maar hij moest het doen zoals hij het wilde."
Ravi heeft geen borsten meer maar houdt 'zijn' baarmoeder en eierstokken. "Het is goed zo. Ik ben transgender, niet transseksueel. Ik voel me man en vrouw. Aan de ene kant een man, ik heb ook een periode enorm hard gesport om een zo mannelijk mogelijk lijf te krijgen en aan de andere kant een vrouw, ik praat bijvoorbeeld gemakkelijk over mijn gevoelsleven." Omdat Ravi zich niet verder wil laten opereren, blijft hij in zijn paspoort als vrouw vermeld staan.

Huilen
Danaë: "Jij leeft als man maar hebt de binnenwereld van een vrouw. En ondanks alle zorgen en verdriet krijg je ook wel iets cadeau. Namelijk een breder spectrum; zicht op het verschil tussen mannen en vrouwen. Omdat je dat letterlijk aan den lijve ervaart." Ravi ontdekte dat hij door het gebruik van mannelijke hormonen verder van zijn emoties kwam af te staan. "Het eerste jaar kon ik vrijwel niet huilen. Maar na verloop van tijd werd ik ook stabieler en makkelijker in de omgang."
Net toen hij meer grip kreeg op zijn leven en dacht dat hij alles voor elkaar had met een vriendin met drie kinderen, ging de boel weer helemaal over de kop. Ravi: "Mijn vriendin ontdekte in de loop van onze relatie dat ze ook trans was. Doordat ze mij kende ging haar proces heel snel en ze was al gauw onder behandeling van het genderteam."
Ineens leefde hij niet meer samen meteen vrouw maar met een man. "Aan de ene kant begreep ik hem natuurlijk als geen ander en kon hem daardoor steunen maar tegelijkertijd was er de rouw om het verlies van mijn vriendin. Ik heb dat als heel zwaar ervaren, misschien nog wel zwaarder dan mijn eigen proces. Helaas is het niet gelukt om samen te blijven, zelfs een gewone vriendschap zat er niet meer in. En vooral van dat laatste heb ik erg veel verdriet gehad."
Voorlopig is Ravi klaar met de liefde. Hij richt nu zijn energie op zijn vrijwilligerswerk voor het project Thuisadministratie van Humanitas. Daarnaast zit hij in het bestuur van Stichting Transman, de landelijke belangenorganisatie voor transmannen en hun partners. In die functie organiseert hij onder de naam Noordermannen en in samenwerking met Transvisie, bijvoorbeeld maandelijks activiteiten voor transmannen in het noorden.
Intussen heeft Ravi onbedoeld ook Danaës leven richting gegeven. Zij richtte in 2004 haar bedrijf Trans-Missie op, dat gespecialiseerd is in corrigerend ondergoed voor transseksuele mannen en vrouwen. Het is het enige in zijn soort in Europa, met klanten uit de hele wereld dankzij het internet. Het begon allemaal met het topje dat Danaë, die modevakschool heeft gedaan, voor Ravi maakte.
Danaë: "Ravi vroeg of ik een heel strakke top wilde maken die zijn borsten platdrukte. Dat lukte heel goed en daarna kreeg ik via zijn contacten steeds meer opdrachten. Iemand wilde een langere top of een met een lage rug. En zo is het stapje voor stapje uitgebreid en uitgebouwd. Eerst werkte ik vanuit mijn woonkamer maar na anderhalf jaar werd ik daar gek van. Toen vond ik een piepklein souterrain in de Pijp in Amsterdam."

Neppiemel
Inmiddels maakt ze ondergoed voor transmannen en –vrouwen. Topjes in allerlei modellen maar ook hemden met zakjes voor siliconenborsten en onderbroeken die de boel plat drukken of waar je juist een neppiemel in kunt stoppen. Mannen die vrouwen worden laten vaak hun penis weghalen maar andersom, vrouwen die man worden laten lang niet altijd een penis construeren. Dat is namelijk een zware operatie die meer risico's met zich meebrengt.
"Laatst kwam er een prostituee van de Wallen langs. Dat was een Katoi, een sheman, een man dus met borsten. Die ging op bezoek bij zijn familie in Iran en daar mochten ze niet weten dat hij zich had laten opereren. Daarom had hij een topje nodig."
Alles wat ze maakt, de topjes, de slips maar ook de badpakken, heeft Danaë zelf ontwikkeld. Door te kijken en te luisteren en zo te ontdekken wat er nodig is. Ze heeft het hartstikke druk. "Maar ik ben niet meer dag en nacht bezig en heb vier stagiaires die me helpen. Ik werk tegenwoordig op afspraak zodat ik de tijd kan nemen voor mijn klanten. Ik hoor alle verhalen. Transmensen staan jarenlang op de wachtlijst voor ze met hormonen kunnen beginnen. Soms ben ik de eerste stap die ze zetten op hun pad naar geslachtsverandering."
"Ik heb het er wel moeilijk mee gehad, want ik wilde altijd modeontwerper worden en dit is niet erg creatief. Maar het is op mijn pad gekomen en ik heb besloten me er nu ook helemaal op te richten. Ik maak er mensen ongelooflijk blij mee."

> www.trans-missie.nl;
www.transman.nl

Bron: Leeuwarder Courant, 19 februari 2011. Tekst: Marja Boonstra. Foto: Maartje Blijdenstein.

Dit artikel is overgenomen met toestemming van Danaë, Ravi en Marja Boonstra.

Terug naar boven