Home > Ervaringen > In de media > Op naar het juist lichaam

Transgender Leon

Op naar het juiste lichaam

Misschien heb je er wel eens over nagedacht. Misschien vind je het maar vreemd. Misschien wil je het zelf wel. Misschien heb je geen idee. Wat is transgenderisme? Is dat weer iets anders dan transseksualiteit? Hebben travestieten er ook nog iets mee te maken? Expreszo interviewde een vrouw die bezig is man te worden en vroeg hem, Leon van XXX, het hemd van het lijf!

Dus jij gaat echt een man worden?

Jazeker. Sterker nog, dat ben ik altijd al geweest, alleen mijn lichaam werkt niet mee. Sinds drie jaar doe ik daar iets aan. In 2004 ben ik bij de transgendergroep van Humanitas Rotterdam binnengewandeld om met een deskundige te praten over mijn transseksualiteitsgevoelens. Ik wist toen nog niet zeker of ik een geslachtsverandering wilde, dat kwam pas later. Humanitas heeft me zeer goed opgevangen en in contact gebracht met het genderteam van het VU Medisch Centrum in Amsterdam. Binnen een week kon ik terecht. Na een intakegesprek moest ik een tijd wachten, daarna kon ik beginnen aan het psychologisch onderzoek.

'Fuck it, ik wilde gewoon hormonen en geopereerd worden!'

Wat houdt zo'n psychologisch onderzoek in?

Nou, ze keren je mentaal zo'n beetje helemaal ondersteboven om te kijken of je wel echt transseksueel bent. Ik bedoel: ik kan wel zeggen dat ik een man moet zijn, maar hoe bewijs je zoiets? Omdat transseksualiteit zo moeilijk te diagnosticeren is, worden eerst alle andere mogelijkheden afgelopen, tot er eigenlijk maar één ding overblijft.

Wat voor andere mogelijkheden zijn er dan nog?

Nou, je kunt denken aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis (MPS), aan travestie, homoseksualiteit of een stoornis als borderline, wat zou betekenen dat ik eigenlijk op zoek was naar aandacht... Ze vroegen me zelfs of ik mijn maatschappelijke positie als vrouw niet als belemmerend ervoer, en door man te worden hoopte op een betere baan!

Ze zochten het dus behoorlijk ver?

Pfff, ja heel ver. Het was niet altijd even prettig, maar ik wilde dit nu eenmaal, dus ik heb gewoon meegewerkt. Maar die gesprekken hebben echt maandenlang geduurd. Er zat geen therapie bij, echt alleen maar zoeken naar de reden van mijn vraag om hulp bij mijn transseksualiteit. Er waren best tijden bij dat ik dat hele ziekenhuis vervloekte.

Omdat het zo lang duurde?

Nee, niet direct. Meer omdat ik mentaal aan de grond zat en zeker wist dat ik alleen door man te worden verder kon. Zij hielden mijn ontwikkeling op met hun regeltjes!

Dat moet frustrerend zijn geweest.

Ja! Ik vocht al jaren met mezelf. Bij vrouwen voelde ik me niet thuis, want ik was geen vrouw - al wist ik dat toen nog niet - en bij de mannen redde ik het ook niet, want ze zagen me niet als één van hen. Wist ik eindelijk wie ik was, moest ik oeverloze procedures doorlopen! Fuck it, ik wilde gewoon hormonen krijgen en geopereerd worden! Maar bij nader inzien was het goed dat het zo lang duurde. Ik had zelf ook tijd nodig om aan mijn nieuwe zelf te wennen.

Wennen? Je werd toch wat je eigenlijk al bent?

Klopt, van binnen voel ik me ook niet anders dan vroeger, alleen rustiger. Maar ik zie er wel anders uit natuurlijk en mensen reageren daarop. Ze zeggen ineens meneer tegen je, dat is wel wennen ja.

Slik je hormonen?

Sinds februari 2006 krijg ik hormonen. Ik kreeg eerst pillen, maar die werkten niet. Sinds mei vorig jaar krijg ik eens in de twee weken een spuit in mijn bil en dat werkt!

Dus je krijgt baardgroei? Wat nog meer?

Ik kreeg eerst kriebels in mijn keel. Een paar weken later begon mijn stem te dalen. Daarna kwam de spiermassa. Sinds december heb ik ook baardgroei op mijn gezicht, het is niet veel, maar ik heb een snorretje. Mijn gelaatstrekken worden ook grover.

'Puur seksueel gezien, maakt het me niet uit waar ik hem in hang'

Vind je dat wel mooi?

Ja, ik vind het heel mooi. Ik begin eindelijk mijn spiegelbeeld te herkennen. Zo moet ik eruit zien, zo dacht ik vroeger ook altijd over mezelf. Het is moeilijk te omschrijven, maar ik heb altijd een bepaald beeld van mezelf gehad als man en dat begint steeds meer in de spiegel te kloppen.

Lijkt me erg fijn. Dus je wordt jezelf nu van buiten eigenlijk?

Ja dat klopt, maar ook van binnen. Vroeger had ik last van woedeaanvallen, depressiviteit en wisselende stemmingen. Nu helemaal niet meer. Ik word steeds rustiger en stabieler.

Je wordt binnenkort geopereerd. Krijg je dan gelijk een piemel?

Nee, eind mei worden mijn borsten en baarmoeder eerst operatief weggehaald. Bij een tweede operatie wordt een piemel gevormd.

Kom je dan niet vervroegd in de overgang?

O, dat is een leuke vraag. Nee, ik kom niet in de overgang. Vrouwen van rond de vijftig maken minder oestrogeen aan, waardoor hun testosteron duidelijker aanwezig is. Maar mijn baarmoeder wordt niet alleen weggehaald, ik krijg ook een flinke dosis testosteron toegediend. Dus ik kom in plaats van in de overgang in een mannelijke puberteit!

Gaat de operatie eigenlijk veel pijn doen? En is het gevaarlijk?

Geen idee en daar denk ik ook maar niet over na. Het boeit me ook niet zo. Het is mijn lichaam maar. Wat ik mezelf al die jaren mentaal heb aangedaan, is veel erger. Opereren houdt natuurlijk altijd een zeker risico in. Het is een vrij uitgebreide procedure en ik ga ook wel een tijdje onder zeil, dat is altijd riskant.

Heb je helemaal geen twijfels dat het misschien tegen zou kunnen vallen, zo'n mannenlijf?

Nee, niet echt. Ik weet precies wat me te wachten staat en ik weet dat ik nooit helemaal man zal zijn, maar het is beter dan wat ik had.

Wat voor dingen zul je niet kunnen doen die ik als geboren man (innerlijk en uiterlijk) wel kan?

Innerlijk zal ik alles kunnen wat jij ook kan, met een ietsje meer, ik zal vrouwen namelijk altijd beter begrijpen dan jij, omdat ik de eigen ervaring heb. Hoe goed een vrouw ook aan jou uit kan leggen wat het is om ongesteld te zijn; ik weet wat het echt betekent, dus dat heb ik op biologische mannen voor. Lichamelijke aspecten van een man zijn een ander verhaal.

Vertel, hoe gaat dat met die nieuwe piemel?

Nou, ik kan kiezen voor een kleine piemel die werkt maar waar ik niets mee kan doen, of een grote piemel die alles kan maar die niet werkt. Wat betreft de piemel zijn er eigenlijk drie mogelijkheden. Eén mogelijkheid is niks doen en dan wordt de clitoris wat groter en dat is het dan. De tweede mogelijkheid is dat de clitoris een beetje wordt vergroot en op de juiste plaats wordt gehangen. Dan heb je als het ware een minipiemel, maar wel een die werkt, dus waar gevoel in zit, maar waar ik niet de daad mee kan verrichten zeg maar. De derde mogelijkheid is een piemel maken uit een stuk huid ergens van mijn lichaam. Die wordt op de juiste plaats gehangen. Zo'n piemel is dan van het juiste formaat, eventueel kan daar nog een pompje in worden geplaats zodat er mee gespeeld kan worden, maar waar weinig gevoel in zit. Daarbij heb je nog te maken met afstotingverschijnselen omdat zo'n pompje lichaamsvreemd is.

Waar kies jij voor?

Ik neig nog steeds naar de grote versie, omdat ik als ik naakt voor de spiegel sta een man wil zien staan, maar ik weet niet of ik dan wel een normale seksuele beleving zal hebben, dus ik twijfel nog. Maar goed, eer die operatie aan de orde is ben ik weer een jaar verder denk ik, dus ik heb nog even.

'Qua acceptatie heb ik niks te klagen'

Heb je ook een partner met wie je deze opties kunt bespreken?

Hmm, lastige vraag. Ik heb geen vriendin, maar ik heb wel iemand die heel speciaal voor me is. We mogen elkaar graag en mijn transseksualiteit is voor haar geen probleem, maar we zitten nog heel erg in de opbouwende fase. Verder kan ik over mijn transseksualiteit praten met een paar hele goede vrienden waar ik alles mee bespreek. Mijn moeder doet ook heel erg mee in het hele proces.

Vind je dat er nog een lange weg te gaan is wat betreft maatschappelijke acceptatie van transgenders?

Ja en nee. Aan de ene kant zeg ik ja, want ik heb dingen naar mijn hoofd gekregen... dat had ik nooit verwacht, zulke grofheid. Aan de andere kant was dat een incident in vergelijking met hoe alle anderen gereageerd hebben. Ik heb er alleen maar vrienden bij gekregen en eigenlijk is het niet mijn transseksualiteit waar ze mee zitten, maar mijn openheid en mijn directheid. Mijn transseksualiteit is gewoon het eerste wat ze aangrepen om me te kwetsen. Qua acceptatie heb ik niks te klagen. Er zijn lotgenoten die iedereen zijn kwijtgeraakt, daar heb ik geen last van. Ik heb iedereen nog.

Ben je eigenlijk straks ook voor de burgerlijke stand een man?

Ja, in tegenstelling tot Engeland wordt hier de geboorteakte veranderd, dus staat er in feite dat ik als jongetje geboren ben. Het leuke is ook als mijn toekomstige vriendin ooit zwanger wordt, via KI (kunstmatige inseminatie, red.) of IVF (in vitro fertilisatie, red.) en ik ga aangifte doen bij het gemeentehuis, dan is het kind wettelijk gewoon van mij, ook al ben ik niet de biologische vader!

Droeg je al lang mannenkleren, of ga je je nu ook anders kleden nu het echt gaat gebeuren?

Ik heb altijd in broeken gelopen en ik was wel vrij butch, maar het is wat subtieler nu. Ik ontwikkel een eigen stijl. Veel dingen die ik vroeger mooi vond, draag ik nu niet meer en dingen waar ik vroeger niet aan moest denken, draag ik nu wel. Ik ben wel vrij ijdel daarin, denk ik.

Heb je jezelf eigenlijk altijd als hetero gezien, of heb je je ook homo genoemd?

Ik ben 19 jaar lesbisch geweest. En nu, om eerlijk te zijn, qua relaties ben ik hetero, maar seksueel gezien ben ik biseksueel.

Je doet het dus niet met mannen, maar je kijkt er wel naar, grof gezegd?

Nee, ik bedoel puur seksueel gezien maakt het me niet uit waar ik hem in hang, maar een langdurige relatie heb ik met vrouwen, dat klikt toch meer. Man of vrouw, seks is seks. Leg er een handdoek overheen en je ziet er niks meer van. Maar een relatie? Mijn leven delen? Ja, dat zie ik me toch sneller met een vrouw doen dan met een man.

Heb je echt het idee dat de toekomst er een stuk zonniger uitziet?

Ja, mijn toekomst ziet er zeker zonniger uit. Ik ben nu wie ik wezen moet. Ik moet nog wel veel leren, want biologische mannen hebben op mijn leeftijd 35 jaar ervaring achter de rug. Ik ben net drie jaar bezig met hoe het is om man te zijn.

Vind je het ook nog een symbolische stap dat je straks het mannentoilet in "mag"?

Hehe, dat doe ik al anderhalf jaar.

Meer lezen over Leon, ga dan naar www.homoinfo.nl en kijk onder de naam Marius.

Bron: Expreszo, nr 3, juni/juli 2007. Interview: Jasper Wouda. Fotografie: Marijke Willems.

Dit artikel is overgenomen met toestemming van Leon en van Diederik Broekhuizen (hoofdredacteur Expreszo).

Terug naar boven