Een tijdje geleden deed ik vrijwilligerswerk bij een kleine organisatie. Op een dag kwam ik een nieuwe collega tegen, ook een vrijwilliger. Natuurlijk stelden we ons aan elkaar voor en spraken we nog even over hoe we bij deze organisatie terecht waren gekomen. En opeens zegt ze tegen me: 'Wat een mooie naam heb je!'
Die uitspraak deed me er weer aan herinneren dat wij een unieke ervaring hebben: wij zijn (bijna) de enigen ter wereld die hun eigen naam hebben gekozen. Iedereen krijgt bij de geboorte een naam van hun ouders. En wij natuurlijk ook.
Maar op het moment dat wij besluiten dat we niet door willen leven als de vrouw die we bij de geboorte leken te zijn, dan moet er een jongensnaam komen. Sommige jongens vragen hun ouders hoe ze als jongen geheten zouden hebben. Anderen vernoemen zichzelf naar een man die veel voor ze betekend heeft. Weer anderen duiken een namenboek in en kiezen een naam die ze aanstaat.
Waar je ook voor kiest, je zoekt je eigen nieuwe jongensnaam dus zelf uit. Dat geeft een compliment over je naam een onverwachte extra lading: het is immers mijn eigen verdienste dat ik heet zoals ik heet. Leuk om te horen dat mensen mijn keuze waarderen!